مثل فرشته ها رو سر می گن هالۀ نور داری

فقط شما برای عرش مجوّز عبور داری

می گن که تا پا می ذاری توش شهرا و تو کوچه ها

از آسمون هی می ریزه ساندیسا و کولوچه ها!

می گن صدای ناز تو مردُمو حیرون می کنه

کهریزک چشای تو ما رو تو زندون می کنه

می گن که دکترا داری، کلّی می گن دوره دیدی

می گن که هستۀ اتم همش داری شکاف می دی

آخه مگه فرشته هم هسته شکستن بلده؟

نکنه دانشگاه آزاد اون بالا هم شعبه زده؟

با چین و ماچین شنیدم دوباره خلوت می کنی

ماهی یه بار روسیه رو به خونه دعوت می کنی

گفته بودی اون قدیما حواست به سفرۀ ماست

می گن نگات به ایرونه ولی دلت ونزوئلاست!

می گن که ساک سفرت همیشه پر از هدیه ست

می گن یه پات تو ایرونه یه پای دیگت سوریه ست!

میون راهت نکنه پولا رو دادی به کسی!

ما اینجا داریم می میریم پس داری به کی می رسی؟

تو اهل آسمونایی اون آسمونای بلند

فرشتۀ نخبۀ من حدّاقل خالی نبند!

آخه مگه فرشته هم هسته شکستن بلده؟

نکنه دانشگاه آزاد اون بالا هم شعبه زده؟

من آدم پر توقعی هستم؟

من آدم بی احساسی هستم؟

من نمی تونم اونجور که باید درکت کنم؟

من تمام انتظارات تورو براورده نمی کنم؟

آیا کسی هست که میتونه بهتر توی مشکلات کنارت باشه؟

پس میشه بگی چه مرگته؟

میدونی؟

خستم،

حتی بیشتر از تو، انقدر زیاد که حتی دیگه حسی واسه گریه کردنم ندارم

همیشه از اینجای کار بدم میومده

از جایی که دلت می خواد همه چیز سر جای خودش باشه

مخصوصا از اون قسمت که دلم می خواد خانم تو هم باشه

همونجور که من هستم

همونجور که بهت قول دادم کنارت باشم

حالا من هستم

از نظر تو همه چیز مرتبه و سر جای خودش

خانم تو توی آرامش، خانم تو ...

آآآخ، خانم تو ...

نباید انتظار داشته باشم

انتظار حقی برای شکایت از وضع مجود

عزیزم همه چیز مرتبه؟

بجز چند تا SMS به چیز دیگه ای احتیاج نداری؟

22 بهمن هم به واسطه‌ی تداعی تاریخی پیروزی انقلاب 57 و هم به واسطه‌ی برگزاری یک تجمع وسیع و غیرقابل مهار، به مهم‌ترین نقطه‌ی عطف درگیری‌های پس از انتخابات به شمار می‌رود و از این روست که هر چه به این روز نزدیک‌تر می‌شویم تحرکات طیف‌های مختلف درگیر شدت و سرعت بیشتری می‌گیرد. اکنون پس از چهار اتفاق کلیدی یعنی درگیری‌های خونین عاشورا، راهپیمایی طرفداران حکومت، بیانیه‌ی هفدهم موسوی و سرانجام سخنان اندکی نرم‌تر شده‌ی رهبر، در مورد 22 بهمن، سه گزینه پیش روی جنبش سبز قرار می گیرد:

1- عقب‌نشینی (شرکت کم‌رنگ در تظراهرات اعتراضی): چنین اتفاقی به معنای خستگی یا ترس مردم و در اقلیت گرفتن معترضان تعبیر می‌شود و در نتیجه میدان برای تکمیل سرکوب جنبش و "درآوردن چشم فتنه از حدقه" شامل دستگیری و محاکمه‌س رهبران جنبش و اعدام تعدادی از زندانیان هموار می‌شود.

این گزینه، گزینه‌ی ایده‌آل حکومت است.

2- عبور از موسوی (ادامه یا تشدید شعارهای ساختار شکن و هدف گرفتن شخص رهبر و حرکت به سمت سرنگونی نظام): چنین رویکردی طبعا تمام حاکمیت را با تمام قوا در برابر جنبش قرار می‌دهد و به دولت و سپاه فرصت می‌دهد در سایه ی رهبر پناه بگیرند. در عین حال بخشی از بدنه‌ی جنبش را که حاضر به صرف هزینه‌های گزاف و پذیرش ریسک بالای جانی و مالی نیستند یا به انقلابی‌گری اعتقادی ندارند از آن جدا می‌کند. در این صورت درگیری‌ها به سرعت شدت یافته، وضعیت در مدت نسبتا کوتاهی به اصطلاح یک‌طرفه می‌شود.

این گزینه، مورد علاقه‌ی اپوزسیون خارج از کشور (سلطنت‌طلبان - مجاهدین)، دولت و سپاه و مورد توصیه‌ی بخشی از معترضان داخل کشور است که خسته و عاصی شده‌اند.

3- همراهی با موسوی (پی‌گیری مطالبات مندرج در بیانیه‌ی هفدهم مشتمل بر استیضاح دولت، اصلاح قانون انتخابات، مجازات متخلفان قضایی، آزادی زندانیان سیاسی، دلجویی از آسیب‌دیدگان و آزادی رسانه‌ها): این رویکرد بخش بزرگی از بدنه‌ی حکومت را با خود همراه خواهد داشت و میدان عمل را بر خشونت‌طلبان حکومتی بسیار تنگ خواهد کرد. این روش به استمرار و کنترل احتیاج دارد و به تدریج و به کندی پیش خواهد رفت و رسیدن به تمامی این خواسته‌ها شاید حتی چند سال به طول انجامد.

این گزینه، مطلوب فعالان سیاسی داخل کشور مشتمل بر اصلاح‌طلبان، نهضت آزادی، میانه‌روها، بخشی از اصولگرایان سنتی، نیز بخشی از فعالان سیاسی خارج کشور و بخشی از بدنه‌ی جنبش در داخل و خارج است.

منبع: حالا از این زاویه

مطلبی بسیار زیبا و خواندنی از سرکار خانم مسیح علی نژاد:

کدام را باور کنیم؛ همدردی اوباما با مردم ایران یا نامه های محرمانه او به رهبری را؟

در روزهایی که درد از سر روی خانه می برد با ملت ایران همدردی کرده است. با ندا نیز به هنگام دریافت جایزه صلح نوبل همدردی کرده بود. اوباما کماکان رئیس جمهور خوش بیان و بی نظیری است که مرا به شدت به یاد سید محمد خاتمی می اندازد که زیباگوی بود و در عمل هیچ یک از ابزارهای قدرت،  او را مددرسان نبود تا زیبا نیز عمل کند و چنین شد که او هرگز نتوانست اندیشه والا و سخنان شیوایش را در عرصه سیات داخلی و خارجی، آنگونه که باید به اجرا  در آورد و اگر رییس جمهور ایالات متحده در مسیر راهش قرار می گرفت او ناگهان راهش را به سمت  همان « رست روم» های آمریکایی کج می کرد نا مبادا اخلاق او منجر به فشردن دست همتای او شود و فردا ایران با محافظه کاران کفن پوش به  آشوب  گرفتار آید. اوباما شاید لباسش اش زیباتر از لباس خاتمی آید در منظر نسل مدرن اما هیچ کس ندید سید را که پیراسته و آراسته در همان ردا و قبای روحانیت نباشد حتی به گاه عزا.

حال  باراک جسین اوباما درست در روزهایی که در ایران به همذات او در  شب عاشورای حسینی حمله کرده اند و  مردم را هم  به خاک و خون کشیده اند،  باورش شد که جنبش ایران نمرده و اعتراضات به پایان نرسیده است، خوش بیانی پیشه کرده است و مرحم زخم شده است. غافل از اینکه این ملت دیگر آب دیده شده است و خوب یاد گرفته است که برای درمان زخم خویش چشم به خانه بیگانه ای ندوزد که دارو را جیره بندی کرده  است.  ملتی که خوب می داند پاسخ آمدن به خیابان، قتل عام است دیگر آنقدرها قدرمند و هنرمند شده است که  نیازمند خوش زبانی های بی عمل نباشد.

شاید هم دارم بدبینانه نگاه می کنم  و شاید هم خبرم موثق نیست و برای همین دارم بر اساس خبرهای نیمه ام قضاوت می کنم: اوباما دو نامه محرمانه به رهبری ایران می فرستد.  خبر ارسال  هر دو نامه را هرگز کسی از کاخ سفید و ایالات متحده  نمی شنود تا مادامی که ایران افشاگری  کند.

نامه اول قبل از انتخابات  روانه ایران شد. خطاب به خامنه ای. بنا به گفته  سیاستمدارانی که در روزهای انتخابات در ایران با آنها صحبت می کردیم،  نامه اول اوباما چنان  اطمینان و اعتماد به نفسی به  جریان محافظه کار داده بود که دیگر دلیلی برای میدان دادن به اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری  باقی نمی ماند.  اگر قرار بود مذاکره با اوباما صورت گیرید آیا رهبری ایران ترجیح  می داد که طرف مذاکره کننده، طیف  اصلاح طلب باشد یا طیف و طرفداران احمدی نژاد که رهبری به وضوح در نماز جمعه اعلام کرده بود به احمدی نژاد نزدیک تر است؟

نامه دوم هم گفته می شود بعد از انتخابات، خطاب به خامنه ای روانه ایران شده است و من هنوز تایید این خبر را جز از چند شخصیت سیاسی ایرانی نشنیده ام و اطمینانی هم ندارم که صحت دارد یا نه. با این همه اما رفتارها و پیغام ها و دیدارهای متکی وزیر خارجه ایران با طرفین آمریکایی در واشنگتن و حتی اسرائیل تفاوت چندانی با ارسال یک نامه دیگر ندارد. بی تردید نمی توان ارسال یک نامه را در راستای برقراری یک رابطه بی قید و شرط  و رسمیت بخشیدن به دولت و سرانی منتسب ساخت که مشروعیت شان این روزها توسط مردم چشمگیری از ایران زیر سوال است،  اما همه این کشمکش ها و اولتیماتوم های اوباما و دولتش در روز هایی صورت گرفت که مردم ایران  روزهای  خونین انتخابات را سپری می کردند.

به نظر می رسد دغدغه اصلی اوباما درست در روزهایی که مردم ایران در زندان ها و خیابان ها تجاوز و شکنجه و کشته می شدند، پیش از آنکه نگرانی برای حقوق بشر بوده  باشد، نگرانی برای پرونده هسته ای بوده است و این البته از ملزومات  سیاست ورزی است که رئیس دولت هر کشوری به دنبال تامین منافع کشور خودش باشد و اگر رئیس دولت ایران چنین نمی کند این دلیل نمی شود که ملت ایران این نکته ساده را درک نکند. برای همین ملتی که در روزهای نخست انتخابات  در خیابان ها شعار می داد:« اوباما، اوباما، یا با اونا یا با ما»، کم کم این شعار را از ادبیات اعتراضی خود حذف کرد.  البته  مردم ایران در اعتراضات اخیر خود دو شعار را کاملا  کنار گذاشته اند. اولی شعار علیه احمدی نژاد است و دومی درخواست همراهی اوباما و بودن او با ما.

دلیل حذف شعار علیه احمدی نژاد که روشن  است. مسله مردم ایران دیگر انتخابات  نیست و حتی یک بار هم سراغ رای های گم شده خود را نمی گیرند، آنها به دنبال پس گرفتن زندگی گم شده خویش هستند و فراتر از انتخابات  و احمدی نژاد به  رهبری نظام  اعتراض دارند.

دلیل حذف شعار دوم  نیز روشن است:  معترضان به این باور رسیده اند که جنبش اعتراضی ایران هیچ نیازی به همراهی دولت های غربی ندارد و باید به توان و بضاعت نیروهای داخلی  و ایرانیان سراسر دنیا اتکا کنند. بر این اساس، موج خواسته های اولیه مردم ایران در خیابان ها به سمتی رفت که  به جای شعار «اوباما، یا با اونا یا با ما» می توان گفت  که این درخواست نهفته است:  آقای اوباما اگر با ما نیستید، پس با آنها هم نباشید.

و با طرح این پرسش ساده:

اگر فردا دولت ایران به دنبال اجرای نامه ها و خواسته های محرمانه و غیرمحرمانه  اوباما ، فعالیت های هسته ای خود را متوقف کند،  آیا اوباما با رهبران کشوری که مردم خودشان را در خیابان ها می کشند و در زندان ها بازداشتگاهها تجاوز می کنند و در زندان ها شکنجه می کنند و در دادگاه های اعترافات شان را به نمایش می گذارند،  به معامله و مذاکره خواهد نشست؟

شاید این مطلب اساسا برای این نوشته شد  تا با ب گفتگویی باز شود تا همانطور که این روزها  مراقب هستیم تا در دام آنان که ما را به خشونت و خشمگینی و خوی حیوانی خودشان فرا می خوانند گرفتار نیاییم، باید مراقب باشیم تا از همراهی اوباما و پیام دلجویی دولت هایی که فعلا دغدغه اصلی آنان انرژی هسته ای و مخازن نفتی ما است نیز ذوق زده نشویم.

منبع: وبلاگ نوشته های مسیح علی نژاد